Bir video fikrini notlara yazıp sonra hiçbir şey yapmadan kapattığın oldu mu? Benim oldu. Hatta bazen mesele video fikrinin zayıf olması da değildi; mesele, o fikri gerçekten kayda almakla birlikte gelen o garip görünürlük hissiydi. İnsan kendi odasında, kendi kamerasının karşısında bile “ya kötü olursa?” diye gerilebiliyor. İşin komik tarafı,…
Yazıların kategorisi: “Yazılar”
Bazı insanlarla on dakika konuşup, sanki yıllardır tanışıyormuşuz gibi bir yere varabiliyoruz. Sonra aynı gün içinde, aynı ofiste yıllardır gördüğümüz biriyle iki saat konuşup, yine “ne demek istedi şimdi?” diye eve dönüyoruz. Ben bu farkı eskiden karakter meselesi sanıyordum. “Bazıları net, bazıları karmaşık” gibi. Sonra fark ettim ki mesele çoğu…
İş için yurtdışında olup hafta sonu otel odasında uyandın mı hiç? Dışarıda koca bir şehir var ama senin içinde bir boşluk var. Şimdi sana şunu göstereceğim: O boşluğu “kayıp zaman” olmaktan çıkarıp, iki saatliğine küçük bir atölyeye çevirebilirsin. Üstelik büyük motivasyonlara gerek yok; bir sayfa ve üç cümleyle başlıyor. İş…
Akşam olmuş, gün bitmiş, sen bitmemişsin. Bilgisayarın başına oturuyorsun, yapılacak iş belli, süre belli, her şey belli; ama içinde o işi başlatacak kıvılcım yok. Dosyayı açıyorsun, iki satıra bakıyorsun, sonra kendini mutfakta buluyorsun. Elde çay, kafada aynı düşünce: “Neden başlayamıyorum?” Ben bu sahneyi o kadar çok yaşadım ki artık tanıdık…
Bir sabah masanın başına oturuyorsun. Kahve hazır, bilgisayar açık, yapılacak iş belli. Ama daha dosyayı açmadan arkada bir video başlıyor, telefonda birkaç bildirim beliriyor, bir yandan da “şu podcasti de dinleyeyim, boş geçmesin” diye düşünüyorsun. Kağıt üzerinde çok üretken görünüyorsun; aynı anda öğreniyor, takip ediyor, haberdar oluyor, gündemden kopmuyorsun. Ama…
Geçen hafta geldiğim, Ekvador’dayım şu an. İşim gereği tesislerimizde birkaç farklı oturumda eğitimler verdim; çevresel konularda nelere dikkat etmemiz gerektiğini, sahada hangi detayların gözden kaçmaması gerektiğini anlattım. Bu tarz eğitimlerde hep aynı şeyi fark ederim: anlattığın teknik konu ne kadar önemliyse, odadaki insanların o işi neden yaptığını hatırlatmak o kadar…
Çocukluğum İzmit’te geçti. Bayramdan önce çok net hatırladığım bir sahne var: Eski postanenin önüne, duvara metal raflar koyarlardı. Upuzun raflar… Yüzlerce bayram kartı… İnsan bakmaya doyamazdı. Uzak şehirlerdeki dostlara, büyüklere kart seçerdik. Hani bir kartı eline alırsın da “bu tam şuna gider” dersin ya… Daha yazmadan bile o insanın yüzü…
Geçen hafta sonu Guayaquil’de, “iki saatliğine çıkıp döneriz” diye başladığımız küçük bir plan, bana kendi iş hayatımı hatırlatan garip bir aynaya dönüştü. Şehrin tam merkezinde, neredeyse her yerden görünen bir deniz feneri ve hemen yanında bir kilise var. Oraya çıkmak için 444 basamak tırmanıyorsun. Ve basamakların üstünde numara yazıyor; yani…
Geçen gün sabah kahvemi alıp masaya oturdum. Bilgisayar açıldı, telefon masanın kenarında titreşti, takvim bildirimi düştü. Daha gün başlamadan, içimde görünmez bir kronometre çalışmaya başlamıştı. “Hadi, hadi, hadi…” hissi. Sonra aklıma bir cümle geldi ve garip bir şekilde o kronometrenin sesini kıstı: Pusula, saatten önce icat edildi. Bu cümle basit…
Gözlerimi açar açmaz soğuk duş alıp metabolizmamı şoka soktuğum, ardından Hindistan cevizi yağı damlatılmış kahvemi yudumlarken bir yandan da 2x hızında “Girişimcilikte Sınırları Aşmak” temalı bir podcast dinlediğim o mükemmel sabahlardan birinde değildim. Hayır, tam tersine; alarmı üç kez ertelediğim, kahveyi taşırıp ocağı batırdığım ve dünün yorgunluğunu üzerimden atamadığım oldukça…
Cumartesi sabahı… Çayınızın dumanı tütüyor, güneş içeri süzülüyor ve önünüzde dinlenmek için koca bir hafta sonu var. Tam bu huzur balonunun içinde süzülürken o tanıdık, masum ama bir o kadar da tehlikeli cümle yankılanıyor: “Hayatım, bugün şu koltukçulara bir bakalım mı artık?” İşte o an anlıyorsunuz ki; hafta sonunuz dinlenerek…
Pazar sabahı saat 10:30. Elinizde taze demlenmiş, dumanı üzerinde tüten bir kahve; arka planda belki pazar kahvaltısının o vazgeçilmez sakinliği… Her şey kağıt üzerinde kusursuz. Ancak tam o sırada, zihninizin ıssız bir köşesinden o tanıdık ve davetsiz ses yükseliyor: “Acaba o sunumun girişini mi değiştirseydim?” ya da daha kötüsü, telefonun…
Geçen akşam, yağmurun cama vurduğu o klasik salı akşamlarından birinde, evde köşeme çekilmiş televizyon kanalları arasında öylesine geziniyordum. Elimdeki çay çoktan soğumaya yüz tutmuştu. Spor kanallarında, pazar ve pazartesi günü oynanan maçların özetleri, atılan goller ve sahadaki o yoğun atmosferler peş peşe ekrana yansıyordu. Farklı günlerde oynanmış olsalar da, o…
Bunu uzun süre “iş yoğunluğu” zannettim. Takvim dolu, bildirimler açık, toplantılar arka arkaya… ve ben her akşam yatağa girerken aynı hissi taşıyordum: Sanki bütün gün bir şeylerin peşinden koştum ama kendime hiç uğramadım. Sonra bir yerde şunu fark ettim. Zihin karışıklığı artınca, “daha çok düşünmek” çözüm olmuyor. Çünkü düşünmek, aynı…
Sana çok dürüst bir soru sormam lazım. LinkedIn’de bir başarı hikayesi okuduğunda, Instagram’da birinin hayatına baktığında ya da kendi alanında inanılmaz işler yapan birini gördüğünde… Aklından ilk geçen şey ne oluyor? “O farklı. Ona doğuştan bir şeyler verilmiş. Ben o kadar zeki değilim, o kadar şanslı değilim, o kadar bağlantım…
“Spora başlamam lazım” diyorsun. Biliyorsun. “Kitap okumam lazım” diyorsun. Biliyorsun. “Erken kalkmalıyım” diyorsun. Yine biliyorsun. Ama bir türlü yapmıyorsun. Ve sonra kendini suçluyorsun: “Tembel miyim? İradem mi zayıf?” Hayır. Sorun senin karakterin değil. Sorun sisteminle. Bu yazıda sana dört tuzak göstereceğim. Her biri seni bildiğin şeyi yapmaktan alıkoyan görünmez engeller.…
2025 takvimini kapatırken geriye dönüp baktığımda, hayatımın en büyük tezatını ve aynı zamanda en büyük dengesini görüyorum. Gündüzleri, Karadeniz Holding (Karpowership) bünyesinde, zamanın en kıymetli kaynak olduğu bir dünyadaydım. Dünyanın bir ucunda elektriğe ihtiyaç duyan bir ülkeye, “yapılamaz” denilen sürelerde, sadece 30 günde enerji ulaştıran o devasa Powership filosunun bir…
Hayatın karmaşasında, liderlik yaparken yaşadığımız o sessiz anları pek konuşmuyoruz. Baskı azaldığında, göğsümüzün sıkıştığını hissettiğimizde, kendimizi yorgun sanıyoruz. “Bu zor bir dönem” diyoruz. Ama ardından bir netlik geliyor. Bu kötü bir bölüm değil. Tam tersine, tamamlanmış bir bölüm. Sayfaları çevirmeye devam ettik çünkü yaşamak bizim varsayılan ayarımız. O rol için…
Hepimiz yaşadık: Mesajına cevap vermeyen arkadaş, değerimizi bilemeyen iş yeri ya da tek taraflı yürüyen ilişkiler… Bu yazıda size çok basit ama bir o kadar da güçlü bir yaklaşımdan bahsedeceğim: Bırak gitsin. Neden Zorlamaya Devam Ediyoruz? Türk toplumu olarak vazgeçmeyi hep yenilgi olarak gördük. “Sevilmeyen damat kapıda beklermiş” mantığıyla, istenmeyen…
Günün sonunda yorgun düşmemizin sebebi her zaman fazla iş değildir. Çoğu zaman mesele, zihnimizde açık kalan işlerdir: dönülmemiş mesajlar, ertelenen konuşmalar, netleşmemiş kararlar, sonra bakarım listeleri. Bunlar görünmez şekilde arka planda çalışır, tıpkı telefonunda kapatmayı unuttuğun uygulamalar gibi. Enerjiyi çekerler, odağı dağıtırlar ve gün bittiğinde hiçbir şey yapmamışım gibi hissettirirler.…
Dün trafikte bir adam önüme öyle bir kırdı ki, bir an korna basıp içimden saydırmamak için kendimi zor tuttum. Ama sonra düşündüm: Acaba ben de mi bazen böyle yapıyorum? Bir özeleştiri yaptım ve dedim ki, “Hadi be, sakin ol, bırak gitsin.” İşte o an fark ettim: Hepimiz bu koşturmaca içinde…